Far steller heime

2/ 3 av det intensive treningsteamet 

Siste dag med pleiepengar i denne familien. Det var godt så lenge det varte. Dei siste månadane har me jobba mykje med å prøve finne nye, gode løysingar for kvardagen og den intensive treninga. Me har ringt og sendt e-postar til politikarar, vore i kontakt med aviser og fjernsyn, fått nokre artiklar i Sumpen. Me har fulgt opp politikarane når pleiepengar vart tatt opp i spørretimen i Stortinget, prøvd å legge press på. Har klaga på NAV- vedtaket. Lagt vaken om nettene og tenkt. 

Me har fått til ei slags løysing. Eg må byrje i full jobb igjen, og Mr. Sambuar / Mann / Husbond (soon to be) har valgt å ta permisjon i frå Dr.grada si. Han får no 60 % stilling frå kommunen for å ta seg av treninga til vesla, me kjem til å stå med mindre inntekt, men opplegget rundt ho vil i allefall vere solid og stabilt. 

Vonar at det vil løyse seg med pleiepengar når Kaasa- utvalet er behandla i Stortinget om nokre år. Eg er forbanna og oppgitt over at me som familie skal ha mindre inntekt, når me gjer ein stor innsats for å betre livsvilkåra for jenta vår. Ein jobb som eigentleg burde vore gjort av det offentelege, men dei har ikkje noko reelt tilbod slik situasjonen er no. Det kan ikkje måle seg med det me gjer vesla vår. Kvifor skal ikkje me få betalt for den jobben? Kvifor skal me skvisast frå alle kantar, forstår ikkje kommune og stat at dei slit oss ut når dei lessar oss ned med papir, avslag og kampar me må ta for å få det me har rett på? Dei siste månadane med pleiepengar har me faktisk ikkje kunna hatt så mykje fokus på sølve treninga, kjempinga for den alternative løysinga har tatt frykteleg mykje tid. 

-

Herremannen min, eg er stolt av valet ditt. Eg trudde du kom til å verte ein god far når me fekk barn. Det viser seg at du er fantastisk! Eg er så glad for at det er deg eg kom i dette uføret i lag med.

Åh, skatten min!

Rot i systemet eller system i rotet?

Eg har fått baksmell på skatten.

På dette kaotiske kontoret prøver me å snu tala frå minus til pluss.

Utruleg nok har me funne det meste av kvitteringar. 

På betringens veg?

Dei siste månadane har vore harde. Vesla har vore i veldig dårleg form, frykteleg stiv i kroppen og magen har ikkje fungert slik den skal. Det har sjølvsagt gått ut over søvnen. No har aldri vesla vår vore så glad i å sove, men når det betyr at me sit oppe halve eller heile nettene med ein grinete unge, over fleire månadar, så er det klart at ein mistar litt motet sjølv også.

Den framgangen me hadde sett, stoppa plutseleg opp, ho har hatt nok med å vere i kroppen sin. Fokusere på å ikkje ha det vondt. Det slo meg i dag, at me ikkje har lest i bøker og leika med instrument dei siste månadane. Ting ho liker godt. Ingen har orka.

På onsdag avslutta me ein kur ho har gått på, og me har mistenkt at den kunne vere medvirkande til problema. I går var plutseleg humøret heilt annleis. I natt har ho sove 11 timar samanhengande!!!!! Og absolutt alt ser litt lysare ut. Det skal ikkje så mykje til :)

Eg håpar den dårlege perioden er over, den treng aldri aldri kome attende til oss. Dette er slik me treng å sjå jenta vår og det er slik ho treng å ha det sjølv.

Drøymehuset

Kjøttmeis observert med reirmateriale i nebbet. 

Den flytta rett inn i det vakre huset som vart satt opp førre helg. 

Det næraste eg nokon gong kjem funkishus, sikkert. 

Dragefrukta reddar dagen!

I det siste har det vore uoverkommeleg å skrive på bloggen. Me har hatt hendene fulle av veslejenta, bokstaveleg tala. Magen virkar ikkje slik den skal og det har vore ei utfordring i fleire månedar no. Den siste tida har dette slått ut kroppen hennar også, den har vore stiv og lite samarbeidsviljug. I går fekk me eit tips om å prøve dragefrukt. Det er rart, men det ser ut til å ha ei god innverknad både på mage og stivheit, dagen har vore god.

Her sit eg klokka 20.45 og vesla søv. SØV!! Det er lenge mellom kvar gong eg opplever slikt, så no skal eg berre nyte det.

Oppdatering: Ho vakna ein halvtime etterpå... Men ho er i allefall betre i kroppen enn ho har vore på lenge.