Draumen er..

... i ferd med å oppfyllast! Mine snille foreldre skal spandere tur på heile familien til hausten, og me skal visst til Roma. HURRA! Då får eg kanskje sjå favorittbyen min på same måte som ovanfor, gjennom luftehol på veg opp til toppen av Peterskyrkja i Vatikanet.

Eit glimt av Colusseum får eg vel også, men fordelen er at eg faktisk har sett mykje av Roma tidlegare. Så eg treng ikkje få med alt av attraksjonar.

Å, lukke!

Heldige, heldigvis..

Etter me fekk den vesle jenta vår, har me merka kor vanskeleg det er å bu ein stad utan besteforeldre og anna familie som kan hjelpe oss. Me har mykje å dele, både fint og vanskeleg. Me skulle heilt fint ha klart å setje dei aller fleste i arbeide. Det slår oss stadig oftare at det hadde vore ein heil del enklare dersom ein hadde hatt nokon i nærleiken som kunne ha henta i barnehagen ein dag innimellom, laga middag ein torsdag eller simpelthen vore så gild å kome for å ta frøkna med på trilletur. Me er ikkje så heldig stilte at me har familie her, men me har noko som kjem ganske tett opptil. Gode vennar.

Tusen takk til aller beste "Vesle bjørnen" som kom når me trengte hjelp på laurdag! Ikkje berre kasta ho alt ho hadde i hendene og heiv seg på eit tog då eg ringte. Ho kom med desse vakre tulipanane til meg. Eg set så ubeskriveleg stor pris på å ha så gode vennar.

Korleis får me det til?

Svosj, så er denne veka snart over. Eg har ikkje skrive blogginnlegg. Eg har ikkje gjort husarbeide. Eg har ikkje sett på TV. Eg har ikkje fått jobba noko særleg.
Så kva har eg eigentleg gjort?
Eg har vore mamma. Mamma til ei jente som har ei stappfull avtalebok. Då vert det fort litt hektisk, og alle andre ting må lide litt under det. Berre jenta mi ikkje lider, så får det andre vente litt.

No er eg heime, midt på dagen ein heilt vanleg torsdag. Eg var på jobb, og såg fram i mot å få gjort mykje, då eg vart oppringt av ein fortvila sambuar. Ryggen streika og han var heime aleine med vesla. Det var to glade ansikt som møtte meg frå sofaen når eg kom heim. Slik går no dagane i januar, det seier seg sjølv at det ikkje akkurat er mykje arbeid eg får gjort om dagen.

Bading og vafling..

Det har vore ei fin helg, og den vart avslutta på aller beste måte. I føremiddag hadde me ein "badedate" i eit basseng i nærleiken, no fekk eg endeleg forklart forskjellen mellom badekar og badebasseng for sambuaren min. Han brukar konsekvent å kalle badekaret vårt for badebasseng, men eg kjenner at det kling litt feil i mine øyrer, det er trass alt ikkje badevaktar og moglegheitar for å dykke etter nøklar på djupet. Det er lenge sidan sist me har hatt med oss ei lita trultemor i basseng, så ho var ganske overvelda over det heile. Eg er ikkje riktig sikker på om ho likte det eller om ho kosa seg i ein litt skeptisk form. Sliten vart ho i alle fall, og me fekk i det minste fram smilet då me hoppa opp og ned i vatnet. Hopping slår aldri feil!

Bollar og kaffi fekk me også tid til på næraste skogscafe, det var tjukt med folk, og me trudde borna sov. Vesla stod ute i lag med kompisen sin, og då me sjekka var ho blodig fornærma, ho hadde tydleg ula lenge. Heldigvis hadde veslekompisen godt sovehjarte, han har ikkje letta på augnelokka til trass for at det låg ei jente ved sida og skreik til krampen tok ho. Det må vere noko spesielt med menn, dei startar treninga for utsjalting allereie i ung alder. Prinsessa vart redda og prinsen sov vidare, så sundagen endte godt for alle partar. Vonar lesarane mine også har hatt ei fin helg!

NB! Det er rein plikt å fortelje at eg lånte utrykket "bading og vafling" av ein liten og sjarmerande venn i Kongsberg. Det er hans, men eg kjenner meg nødt til å spreie slike vakre vendingar!

Friends

Ein liten helsing frå sofakroken. Eg er for tida så djupt inne i Friends, at eg neppe kan setje av meir enn ein halvtime til pc på kveldstid. Me er komne til sluttspurten, siste sesong. Denne serien har fulgt meg gjennom heile ungdomstida, frå vidaregåande, folkehøgskule, høgskule og arbeidslivet. Eg såg siste episode i eit tomt husvære i Hammerfest, og eg overdriv ikkje når eg seier at eg fossgrein.

Denne gongen skal eg nyte siste sesongen, samstundes trekk eg eit lettelsens sukk. Det er jammen på tide å frigjere litt kveldstid også.

Fine og kalde kveldar

Eg er i ferd med å tine oppatt etter ein kald tur ute i blesten. Det var så fint å endeleg få tid til ein kveldstur. Trur jammen det er noko eg skal forsetje med framover. Ovnen sprakar og me har ein vedsekk att, det har vore ufyseleg kaldt i det siste. Heldigvis har ei snill tante forbarma seg over oss, me skal hente nokre sekkar hjå ho til helga. Når ein er vand med at tilhengarlass med ved frå vestlandet dukker opp utan at ein sjølv må gjere ein innsats, vert ein mildt sagt forundra når det ikkje har vore leveransar og det byrja nærme seg golvet i vedboda.

Til Vladivostok

Der andre babyer sovner i Sinsen-krysset

vræler du hele veien til Vladivostok

Men jeg vil ikke ha noen andre

Jeg kjører med deg helt ut dit hvor ingen forstår meg

Det er ikke til  å tro

Det er lissom ingen grenser, men så er de der likevel,

og jeg må like forbanna stoppe

og bevise hvem jeg er

Du vet det lenge før meg

Der andre mødre går på tur bak en vogn,

leser jeg kart og lærer russisk

Cahthrine Grøndahl

Kvardag

Utekos med mamma

Og utekos med pappa

Me er attende til kvardagen i Oslo. Den fører med seg mykje arbeid og organisering av livet vårt, men også ein del andre ting. For eksempel har leggjerutina kome på plass heilt av seg sjølv, ingen som budde i same hus som den vesle ranglefanten vår i jola ville trudd sine eigne augo. Ranglefanten søv i frå klokka 19.30. Det er verkeleg det beste nyttårsforsettet ho kunne innfridd, endeleg litt rolegare kveldar.

Det har vore ei fin jol for oss, sjølv om det var ein del skrik og skrål frå ei lita høns. Slikt er me vande med, men det kjendes ut som det var litt ekstra og då eg kikka inn i munnen hennar oppdaga eg fire hovne jekslar som jobba seg veg fram. Då er det greit å forstå kvifor oppførselen ikkje var eksemplarisk.

Som de ser på bileta ovanfor fekk me tid til å kose oss ute på leikeplassen i jola. Det var stor stas! Det aller beste var når heile familien Flint dumpa, det syntes i alle fall vesle frøkna. Eg syntes det var stas sjølv også, så eg veit ikkje kven som var mest nøgd.

The winner ...

NINA

Send meg ein mail: bibliotekarspira@hotmail.com

med adressa di, så får du noko fint i posten!

Takk til alle som har vore med i konkurransen!

Siste sjans!

Det er framleis litt tid til å vere med i konkurransen!

Eg trekkjer i kveld..