Cause I'm leaving on a jet plaaaaaane

I don't know when I'll be back again...

Pakking på gang her i Tigerstaden. Som de ser - vilt kaos på bordet. Kofferten ser heldigvis litt meir organisert ut. Usa i morgon føremiddag, me gler oss og er spente på å treffe Matthew, Carol, Greg og Donna igjen.

Prøver å oppdatera litt forløpande, håpa på god nettilgang på hotellet.
Send oss gode tankar, det treng me - ** alltid **

God helg til dere som vert verande i heime også.



Bonjour!

Je m'appelle Girraffe.

Monsieur Giraffe .

Til og med giraffane veks fort i denne familien, no

er han snart konfirmant og har over natta fått bart.



Badeløve med røyrsler

I fjor på denne tida var me for fyrste gong i kontakt med Family Hope. Me var på kurs i Danmark. På det tidspunktet var veslejenta vår veldig utrygg. Ein av dei tinga me sleit med var bading, ho var hysterisk.

Eit år etter har me fått ei lita badeløve. Sidan me var på FHC i september, har me bada på kvardagar. Me startar dagane med å reise på bading, i laupet av hausten har dette vorte ein aktivitet me alle trives godt med. I 35 grader kosar me oss, leiker vannkenguru og syng ein heil masse. Denne badinga har hatt mykje å seie for kroppen hennar, no er ho mjukare og mykje meir i røyrsle i både basseng og på land. Det gjer godt å sjå.

Takk for fine kommentarar, kjekt å høyre frå dere der ute som les bloggen :0)

Vektauke

Mykje fint har fulgt med Family Hope for vår del, blant anna er Trultemoren verkeleg blitt ei trultemor. No er ho god og rund i kjakane og med ei god vektauke har at ho faktisk tatt att ein del av det tapte. I takt med nedtrapping av medisin, har matlysta auka. Akkurat slik me hadde håpa.

Vektauke betyr også at frøken kan gå opp ein størrelse i bleier. Andre foreldre tek det kanskje som ein sjølvsagt ting. Eg er rørt og har snakka om det i vekesvis.

Hurra så glad me vert av å få litt kjøtt på beina!

Medisinkutt

Vår trend hjå apoteket har snudd. Dei siste åra har eg mottatt litervis av ernæringsdrikke, kjøpt gud-veit-kor- mange pakkar med klystèr og boksar, på boksar med medisinar.
Apotekbesøk i 2011;  1 nasespray, takk.

Sakte men sikkert har me trappa ned medisinar i laupet av hausten, like før jol kutta me ut siste rest. Det går kjempebra.  Det er ein del jobb med stramt kosthold, men det er verd det når ein ser resultatet. Det er nesten så me ikkje trur det sjølve, det var dette me drøymde om då me starta med Family Hope i august.

Oppdatering

Litt fram og tilbake i tankar og innlegg i det siste. Eg har tenkt mykje på om eg vil fortsetje med bloggen, og kvifor eg såfall skulle gjere det. Eg starta den for at nær familie og vennar skulle kunne følgje oss, etterkvart har eg følt at det kan vere viktig å formidle både dei kjenslene me har kring livet og den utfordringa det har vore å få ei jente med hjerneskade. Utfordring med helsevesenet, valg og gjennomføring av trening, og vise at det nyttar å gjere ting på sin eigen måte. Det vanskelege er å la vere å eksponere vesla for mykje, det er også det eg tenkjer mest på. På ei anna side var det ei slik side eg sakna mest sjølv når me vurderte moglegheitane våre, og det var ei lukke kvar gong me fann noko som kunne bekrefte at det var grunnlag for håp, og for ei betre framtid.

Tenkjer difor at eg held det gåande og kjenner litt etter på vegen kor grensene går.

Me har hatt mykje sjukdom hjå oss dei siste månadane. Me har rukke å vore innom både matforgifting, influensa og snørr / gørr. Treninga har gått så som så, og denne veka skal me eigentleg evaluere dei månadane som er gått sidan me sist var i Philadelphia. Me har fått til mykje av det me har ynskja oss, og er straks klare for å leggje ut på ei ny reise over dammen.

Kva me har fått til?

Det får du vite om du sjekkar innom igjen i morgon. Forsetjing følgjer..