Pause

har ei lita/ lang pause, ja!

Er plutseleg tilbake med oppdatering på bryllaup og livet!

Utdrukken!

Eg er ferdig utdrukken,

det var ei fin oppleving!

Førre laurdag i Oslo,

med nydeleg ver,

nydeleg spabehandling,

nydeleg piknik i parken.

Nydelege Ekeberg restauranten.

Og mine fine, fine venninner!

Tusen takk !!

Lekker piknik, sjekk fatet! Verdas mest kreative forlovar?

Enda til sist på Ekeberg restauranten. Hurra!

Fin fin forlovar og prosecco - og meg!

Nokre av dei aldeles fin- fine jentene mine!

It`s all about sleep

No er ho endeleg betre, veslejenta som alt dreiar seg om her i livet. 

Berre sånn at de veit det, ho søv. Heile natta. 

Eg søv, heile natta. 

Mr.Sambuar, søv heile natta. 

Når me vaknar, utkvilde og klare for ny dag, 

ventar verdas aller største smil og blidaste jente oss. 

Det er lenge sidan. 

Og om eg skal sei det sjølv, 

det er fullstendig fortent. 

Ei veke til med elendighet trur eg ikkje me hadde takla. 

Her, på Kylnå,  lukke! 

Hyperbarics

Hyperbarics -
snart å sjå i eit hus nær deg..

Eventuelt -
i eit hus langt i frå deg.

(Alt etter om det er svigers eller foreldra mine som les dette innlegget..)

Besteforelde- 

ei lukke i livet!

Herlig hage

Gleda ved å flytte ut av  byen er ei tomt på to mål.

Gleda ved å overta eit gamalt hus, er at hagen allereie er etablert. 

Gleda ved å overta på hausten, er at ein ikkje anar kva alle trea og buskane på eigedomen eigentleg er. 

Kva skjuler seg fram i jorda fram til våren kjem? 

Det skulle vise seg at det blant anna var  

nydelege roser som lukta himmelsk 

kaprifol, mmm... lukta også godt !

Men den beste overraskinga eg kunne fått av hagen min. 

Den store buska som stod der ute var duftsjasmin. Den er flott og sjå på, 

men aller best likar eg lukta. 

Verdas beste lukt. 

Tek meg rett tilbake til farmor og farfar sin hage, 

sommar ute ved steinbordet i hagen.

Sommarlukke som lite barn. 

Stor tomt med gamal hage, inneheldt også tjukt med sneglar. Dei skjuler seg også i jorda om hausten og vinteren. Me har hatt dagleg trim med innsanking. No byrjar det å roe seg litt, trur eg. Skal nok ut ein tur i kveld også, for sikkerhets skuld. 

Fin kveld!

Gode Ivar Aasen, til lukke med 199 års dagen!

Eg feira deg med nokre bilete frå Ivar Aasen- tunet,

ein draum av eit bygg -

med viktig og fint innhald !

Arkitekten Sverre Fehn har tenkt ut store liner..

og pyttesmå detaljar..

Gamlemuseet og utescena

I ei eng av vakre villblomar står Aasen- tunet,

i ekte Ivar Aasen-and.

Han hadde eige herbarium, som ein framleis kan sjå i utstillinga.

Overraska?

Utstillinga fortel nettopp kuriosa om Aasen, på kjøpet får du historia om

ein av dei viktigaste menneska i norsk historie.  

De som ikkje har vore der burde ta ein tur.

Det er det verd!

To the pool

No går ein seg ikkje vekk på veg til bassenget.... 

To Rome with Love

Bilete lånt frå IMDB.com

 "To Rome with love", ein ny Woody Allen film som eg har ikkje har sett enno. 

Eg har dei siste åra sett fleire filmar av Allen, og likar han betre og betre. Dei siste to, 

"Midnight in Paris" og "Vicky Christina Barcelona" gjev fin innsikt i byane og estetikken er nydeleg. I "Midnight in Paris" var eg spesielt fascinert av musikken, og jobba hardt med å få med meg referansane til dei ulike kulturpersonlegdomane som vart nemnt. 

Sidan eg har vorte begeistra for dei andre filmane av Allen, så har eg god tru på at denne filmen som føregår i Roma ikkje kan verte feil. 

Gimle i august, håpar eg.

Herlig, herlig kor eg gler meg!

Ting som fell på plass

Litt småstressa for bryllaupet, men det ser ut til at det ikkje er nokon grunn til.

Brudekjole - check
Eg gjekk inn i ein butikk i Ålesund med nokre bileter og forklarte kva type kjole eg ville ha. Eg er ikkje så veldig glad i dei tradisjonelle kjolane, der eg trur eg ville sett ut som ei blautkake. Eg er frykteleg spent på å sjå resultatet, etter nokre mål vart det nemleg sendt til Kina for å verte sydd der.  I morgon skal eg til byen i lag med mor mi for å prøve den, då får eg vite om det er katastrofe eller lukke... Hjelpes!
Har ei kriseløysing klar i hovudet mitt..

Ringar - check
Bestilte dei før me reiste til Danmark, i dag fekk eg melding om at dei var komne til butikken. Spennande!

Det er framleis to månadar att, heldigvis, ein del ting som må ordast før me er klare. Men ah, gler oss!

OPPDATERING: Wæææææ.... ikkje vellukka kjole! Helsing brud i naud!

We`ve created a monster!

Det har vel ana meg at vesla vår kan vere litt vekksjemd. Slik ein lite smule meir enn det som er vanleg.

I Danmark byrja me å jobbe med å plukke av ho skrikinga, og fekk hjelp frå Carol som jobbar mest med den sosiale kompetansen til borna. Det er heilt ufatteleg og sjå kor utspekulert vesla er. Eg har verkeleg ikkje sett det før me gjorde denne testen. Carol la ho ned på golvet, og som vanleg starta sirena med ein gong. Me skulle ikkje plukke ho opp før ho slutta å skrike. Ho prøvde med ulike grader av sutring og hylskriking, og innimellom kikka ho rundt seg og lurte på kvifor me sat der utan å ta ho opp. Då ho til sist gav seg og fekk kome opp, byrja ho å teste oss med ein gong. Fornerma-leppa kom fram og sutring gjekk over i grining for å seie at det ikkje var greit at ho måtte liggje nede slik. Me skulle straffast litt. Kvar gong ho skreik, la me ho ned. Då ho vart roleg fekk ho kome oppatt.

Som me sa til Carol: God, we`ve created a monster.
Carol: A very smart monster though
Hehe, det har ho rett i...

Det viser seg altså at ho har lurt oss, og no er det innstramming. Me vil ikkje ha ein skitvott av ein unge heime, ho må kunne oppføre seg. Eg har høyrt at born med ekstra utfordringar ofte kan vere skikkeleg ufordragelege, dei vert ikkje sett grenser for på same måte som andre. Det er ikkje så vanskeleg å forstå, det er ofte "synd" i dei. Her skal det ikkje verte slik, det har me bestemt oss for.

Centrumsplassen - me møtes igjen!

Hu og hei, me har susa oss avgarde til Svendborg i Danmark i dag. Kvart halvår reiser me for å møte Family hope, antan det er i Danmark eller USA. Dei siste gongane har me vore på hotell Svendborg i Danmark. Same hotell, same rom og same buffet til middag. Greit å vite kva ein får.

Har alt møtt nokre frå teamet tilfeldig, vert alltid glad av å sjå dei. Spent på kva dei seier denne gongen, både om vidare progresjon og planar - og om medisineringa me har gjort for at vesla skal sove litt. 

Me får sjå i morgon. Her i Danmark er det natt no.

Eat - pray - love

Eg har sett filmen fleire gongar og vert ikkje lei av dei fantastiske bileta - ei heller musikken.

Du kan velje sjølv mellom bok og film.

"Dolce far niente –

the sweetness of doing nothing!"

Italiensk slagord

Fin, fin historie som fangar nokre av dei beste tinga ved Roma.

Ete haugevis med is.

(Les høgt med innleving: GELATO!)

Nyte verdas vakraste by i soloppgang.  

Vandre rundt i trange gater ved Trastevere.  

Ete vilt god mat og drikke vin midt på dagen.

Bilete lånt frå IMBD.com

Dette fører sjølvsagt til at ein plutseleg legg ut på ei ferd til India og Bali etterpå,

og verda er fylt med kjærleik.

Eg fokuserer som vanleg mest på den italienske biten.

Vacanze romane

Eg sit oppe om nettene med vesla, og då vert det mykje film.

I det siste har eg prøvd å skape Roma- stemning, slik kan eg glede meg litt til september.

Liker å sjå filmar frå Roma, kikke etter kjende stader og plassar eg har vore - og utfordre meg sjølv på namna. Hugsar ein del framleis, men har jammen gløymt litt også.

Denne filmen sel dei kort og plakatar frå overalt i Roma, stas å endeleg fått sett den.

Viss du skal vere med til Italia til hausten kan du følgje mine tilrådingar

innan film og bøker framover.

Bilete lånt i frå IMBD.com

For ekstra stemning tek me rulleteksten på italiensk:

Vacanze romane (Roman Holiday)

è un film del 1953 diretto da William Wyler,

interpretato da Gregory Peck e Audrey Hepburn.

Bene!

Kompis

Denne karen (?) er stadig innom hagen vår.

Ynskjer meg ein slik sjølv, men enn så lenge får eg ta til takke

med dei pusane som stikk innom.

Skjønn, ikkje sant?

Prøvelsar og lyspunkt frå Sunnmøre

I det siste har det vore slik at kvar gong eg bloggar, så er det for å fortelje noko som er slitsomt og leit. Det er rett og slett fordi det siste halve året ikkje har samarbeida med oss i det heile, eller eigentleg er det ho vesla som ikkje har hatt lukka på si side.

Me har prøvd og prøvd og prøvd å få til den stakkars magen hennar, men det er jammen ikkje lett. No har me prøvd fleire ting, både anbefalt av FHC og sjukehuset, så langt har det ikkje vore mykje til hjelp. Ho har berre vorte stivare og slitt meir med mat for kvar dag som går.

Førre veke toppa det seg og ho vart innlagde på sjukehus. Det er forferdeleg å sjå på kor vondt ho har det, utan å kunne hjelpe. Nokre ting har løyst seg, men det ser ut til at det berre har vore delproblem, og at det er endå meir ein må finne ut av. Ei veke på isolat er meir enn eg har godt av, sjølv om dette skal hjelpe ho. Me passar på alt personalet som er innom, og dobbelt / trippel sjekkar at dei veit kva dei driv med og at dei er samde med kvarandre. Helsepersonell altså, eg stolar ikkje lenger på dei enn eg kan kaste dei. Ikkje særleg langt, med andre ord.

I alt kaos er det likevel nokre fine lyspunkt i huset der bebuarane er underernærte på søvn, smertefridom og skrikefri. Me held fast ved desse så godt me kan.

Lyspunkt 1:
Roma, Italia - 7. september 2012. Gifting. Mykje å førebu sjølv om ein har bryllaupsplanleggjar har eg innsett. Likevel gler eg meg og vonar vesla vår er superfrisk og rask til denne turen. Kanskje eg kan finne på å blogge litt meir om dette..?

Lyspunkt 2:
Me har samarbeid på gang med ein kul arkitekt. Huset vårt vert så fiiiiiint! Kanskje eg kan finne på å blogge litt meir om dette?

Lyspunkt 3:
Det er sommar på Sunnmøre. Ikkje så varmt, men veldig vakkert likevel. Hagen vår er så koseleg, sjølv om det renn over av sneglar! Kanskje eg kan blogge meir om det?


Og får eg litt meir tid og overskot - så vert kanskje denne bloggen litt meir liv i også.. Saknar å oppdatere, og kunne finne att postar om kva me gjorde. Det vert som ei lita dagbok.

Håpar de som framleis heng på bloggen min har gode og late sommardagar, det unnar eg dykk.

17. mai

Me har feira 17.mai i år også, 

bileta vert blogga fleire veker etterpå.

Me hadde ei fin feiring med besteforeldrene frå Hardanger på besøk. 

Stas!

Tru, håp og kjærleik

Augestyrt kommunikasjon.
Eit håp for vesla mi for framtida. 

Meir hus

Me må bestemme oss for arkitekt snart, og det er så spennande.
Planen er å gjere noko med romløysingane i huset vårt. Eg må innrømme at eg har lettare
for å henge meg opp i detaljane enn dei store linene.
Som her:

Bibliotekarhjarta mitt bankar for desse hyllene.

Detaljar i frå nok eit Steven Holl hus.

http://www.stevenholl.com/project-detail.php?type=houses&id=57&page=0

Eit hus i vente

I går starta me med prosessen kring endringar av huset vårt. 

Planen er å byggje ein ny del til Vesla, der skal det vere mogleg å gjennomføre treningsdagane og ha avlastning. Det skal vere praktisk tilpassa dei behova ho har no, og dei ho kan ha om 20 år. 

Eg elskar funkishus, og har ein draum om at hennar del kan vere funkis og firkanta. Vårt hus skal det også gjerast noko med, og eg vonar det kan vere mogleg å byggje desse husa saman utan at det vert enorme stilbrot. Kanskje fasadane kan tilpassast.

I dag har eg hengt litt på nettstaden til Steven Holl. Den New York baserte arkitekten teikna Hamsunsenteret på Hamarøy. Eg var der på studietur i vinter og vart veldig begeistra for arkitekturen.  Holl er bruker lys som verkemiddel i bygg, og det likar eg.

 Bill Timmermann har teke bileta eg lånte frå Holl si heimeside.
http://www.stevenholl.com/project-detail.php?type=houses&id=57&page=0

Ferien i år

Eit lite stykke av italiensk lukke

Her skal me nyte livet ei veke i september,
hoho!

Late hyttedagar

Her har me brukt fridagane vår i det siste

Bestevennar

To fine bestevennar 

Me hadde besøk av ei kjekk jente i helga, ho kallar seg både storesøster og bestevenn - eigentleg er ho vel ein god blanding. Den tidlegare assistenten vår fulgte oss gjennom tjukt og tynt i Oslo eitt år, og vart deretter med vidare til Sunnmøre i fjor haust. No er ho attende i storbyen, heldigvis har ho ikkje gløymt oss.  Me gløymer ikkje ho heller, kjekkaste jenta!

Far steller heime

2/ 3 av det intensive treningsteamet 

Siste dag med pleiepengar i denne familien. Det var godt så lenge det varte. Dei siste månadane har me jobba mykje med å prøve finne nye, gode løysingar for kvardagen og den intensive treninga. Me har ringt og sendt e-postar til politikarar, vore i kontakt med aviser og fjernsyn, fått nokre artiklar i Sumpen. Me har fulgt opp politikarane når pleiepengar vart tatt opp i spørretimen i Stortinget, prøvd å legge press på. Har klaga på NAV- vedtaket. Lagt vaken om nettene og tenkt. 

Me har fått til ei slags løysing. Eg må byrje i full jobb igjen, og Mr. Sambuar / Mann / Husbond (soon to be) har valgt å ta permisjon i frå Dr.grada si. Han får no 60 % stilling frå kommunen for å ta seg av treninga til vesla, me kjem til å stå med mindre inntekt, men opplegget rundt ho vil i allefall vere solid og stabilt. 

Vonar at det vil løyse seg med pleiepengar når Kaasa- utvalet er behandla i Stortinget om nokre år. Eg er forbanna og oppgitt over at me som familie skal ha mindre inntekt, når me gjer ein stor innsats for å betre livsvilkåra for jenta vår. Ein jobb som eigentleg burde vore gjort av det offentelege, men dei har ikkje noko reelt tilbod slik situasjonen er no. Det kan ikkje måle seg med det me gjer vesla vår. Kvifor skal ikkje me få betalt for den jobben? Kvifor skal me skvisast frå alle kantar, forstår ikkje kommune og stat at dei slit oss ut når dei lessar oss ned med papir, avslag og kampar me må ta for å få det me har rett på? Dei siste månadane med pleiepengar har me faktisk ikkje kunna hatt så mykje fokus på sølve treninga, kjempinga for den alternative løysinga har tatt frykteleg mykje tid. 

-

Herremannen min, eg er stolt av valet ditt. Eg trudde du kom til å verte ein god far når me fekk barn. Det viser seg at du er fantastisk! Eg er så glad for at det er deg eg kom i dette uføret i lag med.

Åh, skatten min!

Rot i systemet eller system i rotet?

Eg har fått baksmell på skatten.

På dette kaotiske kontoret prøver me å snu tala frå minus til pluss.

Utruleg nok har me funne det meste av kvitteringar. 

På betringens veg?

Dei siste månadane har vore harde. Vesla har vore i veldig dårleg form, frykteleg stiv i kroppen og magen har ikkje fungert slik den skal. Det har sjølvsagt gått ut over søvnen. No har aldri vesla vår vore så glad i å sove, men når det betyr at me sit oppe halve eller heile nettene med ein grinete unge, over fleire månadar, så er det klart at ein mistar litt motet sjølv også.

Den framgangen me hadde sett, stoppa plutseleg opp, ho har hatt nok med å vere i kroppen sin. Fokusere på å ikkje ha det vondt. Det slo meg i dag, at me ikkje har lest i bøker og leika med instrument dei siste månadane. Ting ho liker godt. Ingen har orka.

På onsdag avslutta me ein kur ho har gått på, og me har mistenkt at den kunne vere medvirkande til problema. I går var plutseleg humøret heilt annleis. I natt har ho sove 11 timar samanhengande!!!!! Og absolutt alt ser litt lysare ut. Det skal ikkje så mykje til :)

Eg håpar den dårlege perioden er over, den treng aldri aldri kome attende til oss. Dette er slik me treng å sjå jenta vår og det er slik ho treng å ha det sjølv.

Drøymehuset

Kjøttmeis observert med reirmateriale i nebbet. 

Den flytta rett inn i det vakre huset som vart satt opp førre helg. 

Det næraste eg nokon gong kjem funkishus, sikkert. 

Dragefrukta reddar dagen!

I det siste har det vore uoverkommeleg å skrive på bloggen. Me har hatt hendene fulle av veslejenta, bokstaveleg tala. Magen virkar ikkje slik den skal og det har vore ei utfordring i fleire månedar no. Den siste tida har dette slått ut kroppen hennar også, den har vore stiv og lite samarbeidsviljug. I går fekk me eit tips om å prøve dragefrukt. Det er rart, men det ser ut til å ha ei god innverknad både på mage og stivheit, dagen har vore god.

Her sit eg klokka 20.45 og vesla søv. SØV!! Det er lenge mellom kvar gong eg opplever slikt, så no skal eg berre nyte det.

Oppdatering: Ho vakna ein halvtime etterpå... Men ho er i allefall betre i kroppen enn ho har vore på lenge.

Hvem sa . . .

Men hvem sa at dagene våre
skulle være gratis?
At de skulle snurre rundt
på lykkehjulet i hjertet vårt
og hver kveld
stoppe på gevinst?
Hvem sa det?
Hvor hadde vi dét fra?

Hvem sa at livet vårt
skulle være lett å bygge ferdig?
At mursteinene var firkantede ballonger
som føk på plass av seg selv?
Hvem sa det?
Hvor hadde vi dét fra?

Der var piller for alt: nerver,
vedvarende hoste og anemi.
Men hvem sa at snarveiene
støtt var kjørbare? At fjellovergangene
aldri snødde til? Og at nettopp vi
skulle slippe å stå fast i tunnelen?
Ja, hvem sa det?
Hvor i all verden hadde vi dét fra?

Kolbein Falkeid

Walker

Frøkna øver seg på å gå i Walker  

Det siste året har me hatt dette hjelpemiddelet ståande heime, det har tatt masse plass og eigentleg berre vore i vegen. Me har ikkje brukt det i det heile. I vinter har me kvitta oss med ståskallet, og bestemt oss for å prøve walkeren i staden. Førre veke hadde me besøk frå nokon som justerte det. No fungerer det ganske godt, ho trives når ho kjem på at ho ikkje treng å grine lenger.

Kaptein Sortebill

Nei, me har ikkje leika karneval heime -

det er koltablettane som skal hjelpe for magen som ser så grusomme ut.

Ho var nøgd berre me sang songen om Sortebill, vesle frøkna.

Hehe.. 

Beretninger om begynnelser

På torsdag i førre veke såg eg eit ansikt i fjernsynsruta, ei kvinne eg ikkje hadde sett på tre år. Det sugde meg automatisk inn i dokumentarenserien Beretninger om begynnelser. 

Me møtte Nina og Målfrid då me låg på Obs.posten på Ullevål. Du var nyfødd, me var kasta ut i eit reint helvete der kontrastane var så enorme. Gleda og forventningane over å verte foreldre kontra alvoret og krisa. Me visste rett og slett ikkje om du kom til å overleve. Å sjå film frå avdelinga vekkjer minner som eg mest ikkje visste at eg hadde. 

Angsten for pipa som oppkallinga på personsøkjarane til legane gjev. Duren av dispensarar med antibac. Dei alvorlege samtalane med Nina, Målfrid og dei andre på avdelinga.

Den lange, lange, lange gangen der eg ein gong gjekk med kroppen full av innsovingsmedisin. Eg måtte ned til deg, det stod alvorleg til. Eg trudde du kom til å dø før eg rakk fram. 

Å vakne midt på natta og håpe at ein er død sjølv. 

Panikken som greip meg då dei i serien trilla ei av mødrene inn på føden. Eg hadde nemleg ikkje tenkt på at det kunne vere "vår" jordmor som var der som fødselshjelpar. Det er best å ikkje vite kva ho gjer i dag.

Legane på føden, så trygt alt ser ut. God oppfølgjing.

Eg kjem nok alltid til å tenkje at eg ikkje forstår kvifor det ikkje kom nokon til oss den gongen. Eg kjem nok aldri til å få eit godt svar på det. Eg kjem nok aldri til å kome over det heller. 

Uansett, serien er viktig. Eg tenkjer det er viktig å vite at alt ikkje alltid går bra for andre enn oss også. Den viser litt korleis me opplevde livet når me vart foreldre. Når lukka vert snudd til fortviling, og ein finn seg sjølv att i eit kaos ein ikkje finn vegen ut av. 

Neste episode går på tv2  på torsdag. Eg forsetjer mi bearbeiding då. 

Ps. Eg skriv stadig og ubevisst feil, det vert alltid Jordmord - 

og frå no av trur eg at eg berre skal late det stå slik.

Jordmord

Mmmmm...

herrejemeni eg gler meg til Italia..

Parkeringsplass

i dag har me endeleg fått ekstra parkering ved huset vårt. 

No kan me ta i mot besøk, utan at me treng å tenkje på parkeringsplassar. 

Hurra!! 

Roma Amor

When the moon hits the sky 

like a big pizzapie 

that`s amore - 

I den evige stad 2012

feirer me kjærleiken. 

Eg kan nærmast ikkje venta!

Val

Ein tek val gjennom heile dagen, når kvelden kjem spørs det kva ein skal leggje mest vekt på.
Kva vil ein ha med seg i tankane til draumeland?

I dag har eg høyrt verdas aller vakraste lått.
Det er eg heilt sikker på!
-
Pleiepengeavslag og diskusjonen rundt korleis livet vert etter det.
Arbeidssamt.

Eg prøver å halde motet oppe så eg vel den vakre låtten til vesla.
Takk for at du gav meg den i dag! Det er nemleg ei heil stund sidan sist.

Godt år!

Plutseleg er me starta på eit nytt år, 

og eg har ikkje skrive noko i jola.

Oppsummert i korte trekk var den slik: 

Fyrste gong me har hatt joletre i eiga stove.

Denne nissen har fulgt sambuaren min kvar 

jol sidan han var liten. No vil den bu hjå oss. 

Flott juggel frå vatikanet - 

petersplassen kan du så vidt sjå på biletet. 

Eg reknar med paven høyrer bønene mine.

Størst av alt er kjærleiken - eller tolmodet?

Uansett, 

me har trulova oss.

Lukke! 

Dei to vakraste menneska eg veit om..

Mammo sin joleskatt! 

Lita snella - 

sosial og vaken om kvelden ,

akkurat som vanleg. 

Vonar de har hatt ei fin jolehøgtid også - 

alt godt ynskjer me for det nye året.