Albert held oss i handa...

Biletet er lånt frå www.riktigeleker.no

Me er på intensiv opptrening for tida, veslegull har vore på utredning, og dei siste vekene har det vore full fres. Det går greit så lenge eg ikkje tenkjer på korleis livet eigentleg skulle ha vore, me skulle eigentleg ikkje ha vore der. Det knuser meg. Men på den andre sida, tenkjer vel alle som går inn dørene på opptreninga slik. Det skulle ha vore nokon andre. Ikkje meg, ikkje oss.

Sjølv om det kan kjennast tøft å verte konfrontert med situasjonen me er i, er det også litt godt. Godt å kome i gang, godt å kjenne at ein får hjelp og at me har eit felles mål om å få til mykje. Veslemor la til godsida under utredninga, og viste fram tolmodet sitt. Eit tolmod eg ikkje visste at eksisterte. Eg er usikker på kven som var lengst i maska, eg eller Mr.Sambuar, då ho presterte å gjennomføre ein time med testar og framleis smilte. Me nikka og smilte til alle lovorda om den flotte døtra vår, som var utruleg grei å ha med å gjere.

Sist veke byrja sjølve treninga, og då snudde ho tvert. Stort sett var ho utslitt då me kom om morgonen, hyling ein halvtime i bil eller mykje folk på banen ladar ho fullstendig ut. Det endte med at ho sov i fleire timar og spiste lite, for så å grine når dei starta på fysioterapi og treningsopplegg. Det seier seg sjølv at dei ikkje fekk gjennomført mykje. Denne veka har det gått nokolunde betre, men planane har vorte justerte, slik at dei passar betre for ei lita jente som vert fort sliten. Me vonar at den neste veka vil verte betre, me er takknemlege for alle framsteg.

Den siste veka dukka det opp uventa støtte frå ein utanforståande. Albert, som de ser ovanfor, har stått ved veslegull si side gjennom tjukt og tynt dei siste dagane. Han høyrer diverre til på hab.senteret, så no må me gå til innkjøp av vår eigen. Det er viktig med riktig støtte og oppbacking når ein skal ut i den store verda, og dette kan han alt om, han lokkar fram smil og glede hjå oss.

Kjære Gambrinius

Hausten er her.
Det regnar og bles ute, og ein slitsom hoste har byrja snike seg inn på meg.
Eg drøymer om ei spesifikk italiensk strand, som serverer pizza bianca og cola på boks.
Mens sleske Giovanni'ar spradar rundt i små speedos,
eller vent litt..
Det kan eg i grunn spare meg for.
Likevel...
ahhh...
håpa eg får kome attende neste år.

Müslieksplosjon

Det er sundagskveld, og det har akkurat stilna. Ei snørrete, lita trultemor har protestert høglytt og frykteleg lenge, sjølv om gjespane har vore himmelhøge. Då er det ubeskriveleg deilig når det endeleg vert tyst.

Dagen har gått med til masse leiking på golvet, me trener oss på det. No ligg både eg og Mr.Sambuar der i lag med ho, så ofte som me kan. Trulte er oppslukt av ei leike med mange fine fargar på, den snurrar me rundt og ho pratar i veg. Det er sjeldan ho får svar frå leika, sidan det er ei ordinær treleike. Me prøver difor å ta oss av responsen.

Eg øydelagte diverre ein del av dagen, då eg spiste müsli med trulte på fanget. I mens eg sat og funderte på om det var dumt, sidan ho kunne kaste seg bak og treffe fatet, så gjorde ho akkurat det. Mjølka skvatt, havregryn og rosiner låg strødd over alt. Det vart eit ramaskrik, det bur ei lita dramaqueen i veslejenta mi. Eg kan jo forstå at det ikkje var så kjekt å få ryggen full av mjølk og havregryn, men det var ikkje verre enn at det kunne vaskast vekk. Korleis det skal gå når støvlane hennar ein gong vert skitne, er eg usikker på.


Ny tannoppdatering: Etter eit horribelt tilbakespel, har oppsida tatt leiinga 4-3.

Romantikk midt i veka

Sånn skal det gjerast. Romantikk midt i veka inneheld ein stykk barnevakt (i vårt tilfelle, to stykker faktisk). Syklar, hovudlykt og vedkubbar. Eit stykke inn i Østmarka lagar ein bål og drikk te frå termos, mens ein ser på stjernene og funderer over livet...

Den grønne hulken, det er meg..

Gårsdagen førte med seg ein tur på sjukehuset. Det drog ut i det uendlege i forbindelse med ein urinprøve, og eg som likar så dårleg å vere der. Godt de ikkje møter på meg i dei tider, eg bles meg opp og vert Hulken. Kanskje ikkje like grønn, men minst like stor og slem. Blodet bankar i tinninga og sinnet kjem snikande med ein gong eg går inn porten.
Jævlar, tenkjer eg.
Jævlar, det er de, alle saman.

Langhåra og alvorleg

Lita og langhåra snuppelur

Sundagskos og loppis med skrikarunge

Nam, Nam...

Nybaka pizzabollar og Friends, det må vere ein god sundagskombinasjon.

Helga har gått med til oppussing av gangen. Det vert påstått at veggfornyar er supert over gamal strie, men det er mykje meir arbeide enn forventa. Ekstra lim i etterkant, og sparkel, med eit noko usikkert resultat er ikkje spesielt stas.


I dag har me hatt ein loppemarked-date med nokre vennar. Det var på ingen måtar ei vellukka affære. Det hadde ingenting med vennane våre å gjere, berre for å ha det sagt fyrst som sist. Dei
gjorde plikta si, var hyggelege og spiste kake i lag med oss. Det er rett og slett ei utfordring å kome seg ut for tida. Bilsetet er ikkje populært, vogna er berre til soving og bæresele er uaktuelt. Kva gjer ein då? Me er i villrede. Som vanleg var det vanskeleg å få til vognturen, så i staden for å trille til loppis, måtte pappa bære Trulte halve vegen. Bæring er tingen, berre så synd me ikkje har funne noko god bæresele. Det er litt vanskeleg når beina stivnar slik, men no håpar me å få hjelp med å få tak i eit godt alternativ.

No er me slitne etter ein lang dag, skal sjå litt Friends og ete pizzabollar med pesto og fenalår, før me stuper til køys. Klar for ny hard veke, med mykje program.

Kven er de der ute?

I følgje teljaren på bloggen min, er det opptil 30 stykker som les bloggen min kvar dag. Det er sikkert dei same 30 pluss- minus som les den i laupet av veka. Eg syns det er litt stas, så no vil eg gjerne at de hjelper meg å tilfredsstille nysgerrigheita mi. Kven er de?

Dersom de ikkje har skrive kommentarar før, så oppfordra eg dere til å gjere det no. Eg prøver å vere nokolunde anonym, de gjer sjølve som de vil ;0)

Den etterlyste ynskjelista

Det byrjar nærme seg. Veslejenta vert 1 år om ikkje så lenge, og no har det byrje å kome spørsmål om kva ho ynskjer seg til dagen. Heilt ærleg, trur eg ikkje ho har fått augo opp for gåver enno. Og det er ikkje så rart i følgje faren hennar, ho har jo aldri feira bursdag før. Dersom trultemor sjølv skulle bestemme, trur eg ho hadde svart følgjande:

1. Måtte det aldri ta slutt på puppemjølk.

2. Håpar stovegardinene aldri vert byta ut.

3. Gje mamma betre songstemme.

4. Gje pappa meir hoppekrefter.

Dersom me vaksne i huset skal ha noko å seie i presangsaka, vil det sjå litt annleis ut:

Det er alltid ein slager med ullklede i friske, fine fargar. (Eg elskar Torinn, har også høyrt masse fint om Nøstebarn.) Ho skal nok vere mykje ute i vinter, så då er det deilig med varme klede under dressen. Ho skulle gjerne hatt nokre gode vintersko til barnehagen også. Elles er det stas med leiker som lagar lyd. Personleg er eg også glad i bøkene til Svein Nyhus og Gro Dale, det er så nydelege illustrasjonar. Det er kanskje litt langt fram i tid før ho får behov for dei?!

Arto Paasilinna: Den elskelige giftblandersken

Finske Arto Paasilinna har eg høyrt mykje om i det siste, så det var på tide at eg fekk lest noko av han. Eg slo til med Den elskelige giftblandersken, den viste seg å vere både lettlest og morosam.

Eg kjenner ikkje så godt til Finland og finnar, men denne boka står i stil med fordommane eg opparbeida meg på finskebåten mellom Stockholm og Helsinki i år 2000. Altså er det litt badstu, mykje alkohol og banning. Ei gamal oberstinne, 3 gustne fyrar og ein lege er involvert når livet speler alle saman eit puss. Galgenhumoren er på plass, og det er ubetaleleg når det vert sagt at ein bør få fengselsstraff dersom ein tek livet av eit barn, derimot er det nok med bøter dersom det gjeld eit gamalt menneske. Dei skal trass alt dø snart likevel?!

Eg likte boka, men har endå større forventningar til Kollektivt selvmord. Det er notert at den skal lesast etterkvart. Kva med dykk, vil gjerne vite kva de der ute les.

Det er visse ting i verda som er fantastisk..

Gardiner

+

Vesle trollet

=

Sant

Valthriller

Har site på nåler heile kvelden og sett på val09. Eg kryssa fingrane for raud-grønt fleirtal, og at me slepp å ha Siv Jensen som statsminister dei komande åra. Er ikkje tidenes mest interesserte i politikk, men eg liker valvake og vert veldig interessert når ein tel opp stemmene. Har hatt besøk av ei venninne, og me har kosa oss med te, nybaka brød og sjokolade. OG VAL, då..

Strålande fredag

Nydeleg dag. Varmt og fint ver, deilig haustluft og skikkeleg fredagskjensle. Starta dagen roleg med kaffi når eg kom på jobb. Etter ein rask telefon til barnehagen fekk eg bekrefta at vesletrollet hadde det bra, så eg jobba litt lenger i dag. Ekstra god fredagskjensle når ein kan gå litt før det verste rushet startar, så ein får seg sitjeplass på banen også. Eg elskar jobben min. Det er så kjekt å vere attende :0)

Det beste av alt er at me ventar besøk, besteforeldra til vesletrollet kjem i kveld og skal vere med oss i helga. Eg gler meg! Håpar på å få litt tid ute på balkongen i lag med klematisen min, er så nøgd med at den endeleg står i full blom. Eg var litt bekymra ei stund, det såg dårleg ut då det var som kaldast og surast ute. Ynskjer alle ei fin helg!

Ny fase

Lausrivingsprosjekt barnehage gjekk inn i ein ny fase på onsdag denne veka. Vesletrulta har prøvd seg aleine, mens båe foreldra har vore på jobb. Det var ikkje ei kjekk oppleving fyrste dagen, det hadde vore mykje grining, svoltestreik, tørstestreik og sovestreik. Sånn sett passa ho på at personalet hadde litt å gjere den dagen, i alle fall.

I dag hadde det gått betre, og me håpar for all del at det forset slik. Byrja verte litt vanskeleg å få jobba timane sine, dersom ein skal kome seint og reise tidleg kvar dag.

Den gong eg trudde du var gut...

I dag er det eit år sidan eg gjekk ut i svangerskapspermisjon, den dagen kjende eg meg som verdas heldigaste menneske. Dagane gjekk. Eg fylde dei med lesing i solskinet på balkongen, og brukte mykje tid på å lure på kven vesle Kolo, som babyen heitte på det tidspunktet, var. Den gongen trudde eg at veslejenta mi var ein gut. Me spurde aldri på ultralyd kva kjønn det vesle mennesket i magen var, det skulle vere ei overrasking. Eg klarte nesten ikkje vente for å finne det ut.

I etterkant er det fint, samstundes litt trist å tenkje på korleis eg sat på balkongen og kjende sparka og bevegelsane til eit lite menneske, teiknet på kor frisk og vital ho var. Eg trudde at barnet hadde heile verda for sine føter. Året som har gått har inneholdt så mykje meir og mykje anna enn det eg hadde drøymd om. Trass alt, det er èin ting som er slik eg venta det. Den sterke kjærleiken knytta til det vesle mennesket.

Ny taktikk, prosjektstart og tannstatus

Ei lita trultemor, særs nøgd med sin nye taktikk...

Det er ikkje så lett å forstå seg på verda. Eit av dei store spørsmåla eg stiller meg for tida er ikkje knytt til religion, krig, politikk og eksistens. Det er av meir kvardagsleg karakter; korleis er det mogleg at mengde saft har auka etter trultemor har drukke? Er det rein magi eller ein utspekulert anti-drikke taktikk? Skubbar ho inn spytt eller? Det har i alle fall skjedd opp til fleire gongar i det siste. Det er 5 ml meir i flaska når ho er ferdig, enn då ho starta. Det ser og høyres ut som ho drikker, så dette forstår eg slett ingenting av.

I dag har Mr. Sambuar hatt sin fyrste dag i ny jobb. Eg håpar det vert så spennande og gjevande at den lange tbaneturen vil kjennast som ein leik. Det er stas med ny jobb, men heilt ærleg trur eg det var litt overveldande då han fekk tildelt kontor og eit hyggeleg; det er berre å gå i gang. Kvar skal ein starte når ein tek til på eit 5 år langt prosjekt? Direkte på kjeldelista?!

Oppdatert tannstatus: Oppsida har utligna til 3-3, etter eit nytt gjennombrot til høgre.

Dette gjer meg raskare frisk

Pausebilete frå tida mi i Roma. Deilig blå himmel, sol og sommar - ikkje ei bekymring i livet, anna enn om eg rekk bort på Della Palma før dei har seld ut siste skeia med Fragola gelato.

Sjukdom i heimen

Her ligg me flate alle tre, trultemor har fått med seg sjukdom heim frå barnehagen. Det er ingen av oss som har fått krølla hale enno, så me satsa på at det ikkje er svineinfluensa.

Til ære for Geitrams...

Dette koselege gamle August-settet har eg arva av foreldra mine, det er litt slite då det har vore i båten før eg redda det. No er koppane tilsett som blomsterpotter i vindauga på kjøkkenet mitt.