Endeleg

I dag kom det ein pakke frå Kortshop i posten.  

Den var så vakkert innpakka med band og små hjarter på.

Og bryllaupskorta var innpakka med silkepapir. 

Det var ei sann fryd å få ein slik flott pakke i posten, 

det kjendes så eksklusivt!

No gler eg meg til å få sendt ut korta, 

er som vanleg seint ute så eg gler meg til å få det unna. 

Måtte berre få valgt ut kort som me var nøgde med først, 

det er ikkje så lett når ein er så oppteken av detaljar :) 

Berg- og dalbane

Livet mitt kjennes ofte som ein berg- og dalbane, det svingar mellom gode og dårlege periodar for jenta mi. Og me to andre, me heng på! Det blir til at motet går opp og ned hjå oss også. Spesielt har det vore utfordrande med mageproblematikken. Kvar gong me får nye tips og idèar må me vere optimistiske og tru at det kjem til å hjelpe.

For tida skjer det ei spennande endring hjå vesla, den er ikkje så god å peike på, den berre er der. Kvar månad køyrer me to timar for å ha ein time hjå barneosteopat og deretter dreg me heimatt. Me starta med osteopatibehandling allereie då ho var seks månadar og har alltid følt at det hjelper ho. Men det er ikkje godt å seie kva som skjer, dei jobbar med hjernen og veskene rundt nervesystemet, i tillegg til alt anna vi tilfører av trykktank og trening så endrar ho seg.

Dei siste to gongane hjå osteopat har han vore veldig nøgd. Det er skjedd ei endring i kroppen, der systemet tidlegare nekta å ta i mot behandling er det no blitt mottakeleg. Det jobbar ikkje i mot. Denne gongen fekk han tilogmed til å jobbe med tarmane.

Eg håpar; kryssar alt eg har, bankar handa i bordet og hovudet i veggen:

Eg håpar dette kan hjelpe ho.

Gi meg eit hus og bli ferdig med det!

Eg treng eit slikt hus, helst ferdigbygd i dag!

Førre veka gav me over husteikningar til eit byggjefirma, i laupet av månaden vil me få tilbakemelding på om det er innanfor dei økonomiske rammene me ser for oss. Etter to mislykka forsøk hjå arkitekt, (fantastiske teikningar - problemet er at dei er langt over vår maksgrense. Fleire millionar, faktisk!) har me bestemt oss for å setje opp eige forslag til korleis me vil ha romløysinga og deretter få teikna det av arkitekt. Det blir veldig spennande om me kan bruke dei løysingane me har tenkt oss fram til no, eg byrjar å bli utolmodig og lei, rett og slett. Det har vore så mykje fram og tilbake med desse teikningane tidlegare og etter forsøk hjå den første arkitekten så har eg eigentleg mista både lysta og interessa for heile huset. Prøver å grave den fram av og til, stakkars mannen min har slitt med mi motvilje lenge no.


Av og til tenkjer eg at me kan bu slik me gjer no, men altså me kan ikkje forsetje å bu i eit hus som ikkje er tilpassa våre behov på nokon måte. Eg veit det.

Difor prøver eg å mote meg opp og dra fram det eg har av interesse gøymd ein stad lengst bak i hovudet.
Kanskje me er i gang allerie til sommaren?! Eg gler meg berre til å ha kome over dette stadiet og vere i gang. Det blir nok eit bra resultat til sist!