Eat - pray - love

Eg har sett filmen fleire gongar og vert ikkje lei av dei fantastiske bileta - ei heller musikken.

Du kan velje sjølv mellom bok og film.

"Dolce far niente –

the sweetness of doing nothing!"

Italiensk slagord

Fin, fin historie som fangar nokre av dei beste tinga ved Roma.

Ete haugevis med is.

(Les høgt med innleving: GELATO!)

Nyte verdas vakraste by i soloppgang.  

Vandre rundt i trange gater ved Trastevere.  

Ete vilt god mat og drikke vin midt på dagen.

Bilete lånt frå IMBD.com

Dette fører sjølvsagt til at ein plutseleg legg ut på ei ferd til India og Bali etterpå,

og verda er fylt med kjærleik.

Eg fokuserer som vanleg mest på den italienske biten.

Craig Thompson: Blankets

Åh, denne fine, fine teikna romanen er eg akkurat ferdig med. For tida utvekslar eg teikneseriar / teikna romanar med ein kollega, det er så stas å finne noko nytt og spennande som eg ikkje kan mykje om. Det er ein jungel der ute, så det er moro å få litt hjelp og idear. Det geniale med teikneseriar er at det går fort å lese,  heilt grei lektyre på tbanen.

I Blankets forteljer Craig Thompson om sin eigen barndom og oppvekst, om det å tru og ikkje tru. Det er noko sårt over forteljinga om den unge guten som ikkje kan finne seg til rette i familien og menigheita. Me følgjer endringa i livet hans då han treff nokon som forstår. I tillegg til den fine historia, byr boka på fantastisk flotte teikningar, stemninga er heilt spesiell.

Eg brukte ekstra lang tid på kvar side, det burde kanskje de også vurdere?

Arto Paasilinna: Den elskelige giftblandersken

Finske Arto Paasilinna har eg høyrt mykje om i det siste, så det var på tide at eg fekk lest noko av han. Eg slo til med Den elskelige giftblandersken, den viste seg å vere både lettlest og morosam.

Eg kjenner ikkje så godt til Finland og finnar, men denne boka står i stil med fordommane eg opparbeida meg på finskebåten mellom Stockholm og Helsinki i år 2000. Altså er det litt badstu, mykje alkohol og banning. Ei gamal oberstinne, 3 gustne fyrar og ein lege er involvert når livet speler alle saman eit puss. Galgenhumoren er på plass, og det er ubetaleleg når det vert sagt at ein bør få fengselsstraff dersom ein tek livet av eit barn, derimot er det nok med bøter dersom det gjeld eit gamalt menneske. Dei skal trass alt dø snart likevel?!

Eg likte boka, men har endå større forventningar til Kollektivt selvmord. Det er notert at den skal lesast etterkvart. Kva med dykk, vil gjerne vite kva de der ute les.

Fiske og Kverneland: Kanon

Som bibliotekarspire kjenner eg meg programforplikta til å spreie det glade bodskap om bøker, eller i dette tilfellet, teikneseriar. Kanskje ikkje fullt så intellektuelt, men det er minst like skøy. Eg kom over denne morsomme teikneserien i studietida, har lenge tenkt eg skulle lese den og no er det gjort. Det er nesten ironisk at serien dukka opp i Aftenposten sundagsutgåva, veka etter eg hadde kjøpt den. Eg har leita etter den i 2 år, og no er den altså komen i nytt opplag.

I Kanon får ein historia om Edvard Munch, August Strindberg og Kurt Schwitters sine liv i Tyskland på slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900. Steffen Kverneland har flotte teikningar, i tillegg liker eg spesielt godt måten det er framstilt korleis Munch fekk idèar til bileta sine.