Hvem sa . . .

Men hvem sa at dagene våre
skulle være gratis?
At de skulle snurre rundt
på lykkehjulet i hjertet vårt
og hver kveld
stoppe på gevinst?
Hvem sa det?
Hvor hadde vi dét fra?

Hvem sa at livet vårt
skulle være lett å bygge ferdig?
At mursteinene var firkantede ballonger
som føk på plass av seg selv?
Hvem sa det?
Hvor hadde vi dét fra?

Der var piller for alt: nerver,
vedvarende hoste og anemi.
Men hvem sa at snarveiene
støtt var kjørbare? At fjellovergangene
aldri snødde til? Og at nettopp vi
skulle slippe å stå fast i tunnelen?
Ja, hvem sa det?
Hvor i all verden hadde vi dét fra?

Kolbein Falkeid

Walker

Frøkna øver seg på å gå i Walker  

Det siste året har me hatt dette hjelpemiddelet ståande heime, det har tatt masse plass og eigentleg berre vore i vegen. Me har ikkje brukt det i det heile. I vinter har me kvitta oss med ståskallet, og bestemt oss for å prøve walkeren i staden. Førre veke hadde me besøk frå nokon som justerte det. No fungerer det ganske godt, ho trives når ho kjem på at ho ikkje treng å grine lenger.

Kaptein Sortebill

Nei, me har ikkje leika karneval heime -

det er koltablettane som skal hjelpe for magen som ser så grusomme ut.

Ho var nøgd berre me sang songen om Sortebill, vesle frøkna.

Hehe.. 

Beretninger om begynnelser

På torsdag i førre veke såg eg eit ansikt i fjernsynsruta, ei kvinne eg ikkje hadde sett på tre år. Det sugde meg automatisk inn i dokumentarenserien Beretninger om begynnelser. 

Me møtte Nina og Målfrid då me låg på Obs.posten på Ullevål. Du var nyfødd, me var kasta ut i eit reint helvete der kontrastane var så enorme. Gleda og forventningane over å verte foreldre kontra alvoret og krisa. Me visste rett og slett ikkje om du kom til å overleve. Å sjå film frå avdelinga vekkjer minner som eg mest ikkje visste at eg hadde. 

Angsten for pipa som oppkallinga på personsøkjarane til legane gjev. Duren av dispensarar med antibac. Dei alvorlege samtalane med Nina, Målfrid og dei andre på avdelinga.

Den lange, lange, lange gangen der eg ein gong gjekk med kroppen full av innsovingsmedisin. Eg måtte ned til deg, det stod alvorleg til. Eg trudde du kom til å dø før eg rakk fram. 

Å vakne midt på natta og håpe at ein er død sjølv. 

Panikken som greip meg då dei i serien trilla ei av mødrene inn på føden. Eg hadde nemleg ikkje tenkt på at det kunne vere "vår" jordmor som var der som fødselshjelpar. Det er best å ikkje vite kva ho gjer i dag.

Legane på føden, så trygt alt ser ut. God oppfølgjing.

Eg kjem nok alltid til å tenkje at eg ikkje forstår kvifor det ikkje kom nokon til oss den gongen. Eg kjem nok aldri til å få eit godt svar på det. Eg kjem nok aldri til å kome over det heller. 

Uansett, serien er viktig. Eg tenkjer det er viktig å vite at alt ikkje alltid går bra for andre enn oss også. Den viser litt korleis me opplevde livet når me vart foreldre. Når lukka vert snudd til fortviling, og ein finn seg sjølv att i eit kaos ein ikkje finn vegen ut av. 

Neste episode går på tv2  på torsdag. Eg forsetjer mi bearbeiding då. 

Ps. Eg skriv stadig og ubevisst feil, det vert alltid Jordmord - 

og frå no av trur eg at eg berre skal late det stå slik.

Jordmord