Lukke

Lukka 

kan vere så mangt - 

av og til 

ein sovande baby på magen 

og djupdykk i ei god bok !

Barseltid

Lukkeleg mor. 

Lukkeleg baby. 

Trøytte båe to. 

God natt, der ute!

På dagen i dag

er det eitt år sidan me gifta oss i Roma. 

Det var verkeleg ei fantastisk fin oppleving, 

eg kunne ikkje tenkt meg eit betre bryllaup -
ei heller ein betre ektemann! 

Oss fire mot røkla

For tida er eg så proppfull av hormonar og kjensler at det er vanskeleg å vite kor eg skal byrje å skrive. Det kom ein liten gut til oss for tre veker sidan, det var eit fint keisersnitt og bobla eg gjekk inn i  i etterkant har gjeve meg ein del rom til å tenkje. Svangerskapet har vore tungt kjenslemessig, det ser eg først no. Fokuset mitt har vore fødselen som skulle kome, forbi det har eg ikkje klart å tenkje. Tanken på framtida med endå eit lite menneske i hus fekk ikkje sleppe til, glede seg for tidleg det må ein ikkje gjere. Eg har smerteleg erfart kor vondt det kan gjere. Difor kjøpte me vogn to veker før planlagt keisersnitt, då endte me opp med ei som var ein heil del dyrare enn planlagt. Butikken hadde ikkje så mykje på lager og blei litt satt ut av kor seint ute me var. Det er visst ventetid på å få den riktige vogna, lærte eg. Eg har brukt mest energi på redsla mi og har ikkje hatt rom for dei heilt store draumane om den perfekte vogna.

Då dagen kom var eg passe hysterisk, men eg overlevde visst. Og då guten blei lagt på brystet mitt snudde alt seg. Eg kjende ein enorm lettelse og glede, og var kanskje også litt overraska. Ein gut? Eg trudde det var ei jente inni magen. Den mjuke, dunete, deilige babyen. Alt ved dette vesle menneske er så overveldande. Bollekjakar. Trutmunn. Likskapen med systra. Gleda over eit kvart rart lite ansiktsutrykk og dei små gryntande lydane.

Kor fantastisk heldige kan ein eigentleg vere? Eg kjenner meg så audmjuk over at eg har fått eit barn til. Audmjuk for at han er frisk og eg veit at det ikkje kjem med garanti.

Me er heimattkomne og det kjennes som me er ein komplett familie.
Det kjennes så riktig å vere fire, det er nok slik det eigentleg alltid har vore meint.

Oss fire mot røkla - i all æve.

Alnes fyr

Denne helga har me hatt barnefri. Ja, frå ho som er utanfor magen. 

Den andre drassa eg rundt på enno, heldigvis får ein seie. 

Drass, drass.. 

Me bestemte oss i hurten og sturten for ein sundagstur, 

pakka med ein god frukost i bilen og køyrde avgarde til eit gamalt fyr. 

Den forblåste øya var verkeleg vakker i dag. 

Bonus var utstillinga med Ørnulf Opdahl sine verk, 

me har sett oss ut eit trykk (eller kanskje to?!)  me vil kjøpe når me får på plass det nye huset. 

Hoho, eg gler meg!

Feriekjensle

Vesla og papsen har fått seg ny sykkel, 

den gir meg vibbar til Danmark og København. 

Passar fint at desse to varma opp med sykkeltur og danskestemning i dag 

me dreg straka vegen til Danmark i morgon.

Jonsokbrura vår

Denna vesle snella feira Jonsokaftan på hytta i lag med besteforeldra, onkel, tante og 

foreldra sine. Me hadde førebudd oss med å ha jonsok som tema på bileta og lesekorta hennar heile veka. Blomar har også vore tema  i det siste, 

så kva passa vel betre enn ein blomsterkrans i håret på "jonsokbrura" vår? 

Ho var i alle høve veldig nøgd med dagen sjølv - 

ho fekk oppleve eit lite jonsokbål, ete hamburger for første gong og naut merksemda ho fekk frå familien. 

Veslesøta!

Skulle ønskje..

eg framleis hadde den same naiviteten som då eg venta barn sist. Alle dei fine tankane om framtida og livet som familie, slik som eg les om i andre bloggar og ser hjå vennar. Ting eg trudde skulle vere viktig, som ikkje er det i heile tatt lenger. 

Ein ting er sikkert: livet blei ikkje slik eg hadde tenkt det. På eitt eller anna tidspunkt blir det vel slik for alle. Eg er takknemleg for alt eg har opplevd før eg blei mor, eg trur det gir meg styrke til å stå i kvardagen. Og eg er takknemleg for at eg var så naiv då eg venta barn sist, eg er glad eg ikkje visste kva som venta meg både av utfordringar og gleder.

No tek eg ingenting for gitt. Det viser vel gjerne att her heime også. Ingenting er klart. Ikkje i hovudet mitt heller.

Trøyttesen

Klokka er snart to på natta og den vesle hønsa vår ligg over fanget mitt.. Dårleg i magen og dårleg i pusten, det heng saman for tida. No har ho vore "av og på" -  sjuk sidan 16.mai. Det har vore lite søvn i denne perioden og mykje stress, eg trur det er ekstra lett å vere dramatisk når ein opplever så mykje utfordringar.

Ho har byrja få mykje slim på lungene og eg håpar, håpar, håpar at det berre er eit virus. Det har vart lenge no og det er vanskeleg å få gjort noko med det. Me har prøvd medisinar, hostesaft og innimellom er ho betre. Eg er redd det er noko nytt som er kome for å bli, sånn når me er komne eit steg vidare på ei side så kjem det nye hinder i vegen. Noko som skal plage vesla lenge og gjere alt vanskelegare. Førre veke var betre, då slo ho til og sov fleire netter på rad. Foreldra blei menneske att og  klarte tenkje på andre ting enn ho om kvelden. Det gjekk over på sundag og no har me hatt ei veke med lite søvn att. Rekorden var då ho la seg klokka seks fredagsmorgon og sov heilt til klokka var ni. Nett nok til å halde det gåande ein heil dag!
Me er ikkje den blidaste gjengen for tida.

Stien te verdens ende

Vi syns vi kunne se te verdens ende
og visste åssen åra ville bli
da livet pluts’lig svinga av fra veien
og tok en kronglete og ulendt sti.
Der stengte fjellet steilt på alle kantær.
Da sa du stille: ”Vi kan klatre vi.”
Vi følte kronglesti’n langs bratte stupet.
Og ingen av oss torde se i djupet.

Nå har vi føllt den bratte, trange stien
med stup på si’ene i mange år.
Det kan nok hende vi misunner andre
den strake landeveien der de går.
Det ser så lett ut, men en veit jo aldri,
og kronglestien har blitt veldig vår.
Det var den sti’n vi fikk, det hjælper ikke
å følge andres jevne vei med blikket.

Og vi har lært å ikke sture over
den rette veiens rike blomsterflor.
For det gror blomster også langs med sti’n vår,
og gleden over dem er like stor.
Ja, kanskje større, for de er så sjeldne,
en må se nøye for å se de gror.
De ligger ofte skjult blant vissne bla’er,
men duftær ekstra sterkt på fine da’er.

La gå at det kan komma vonde ti’er
da sti’n vår kjennas vanskelig og bratt.
Men den har lært oss at det vokser blomster
på både slåpetorn og nypekratt.
Og ingen ting i verden er så vakkert
som nyperoser i ei St. Hans natt.
Og når vi sitter sammen kan vi kjenne
at også vår sti når te verdens ende.

Margaret Skjelbred

Hoho, eg blir sett!

Det siste halve året har eg kjent at treninga har gått trått, me har slitt med lite søvn og mange dårlege dagar. Treninga har svinga mellom gode og dårlege dagar, men stadig har det blitt for lite. Det blir det alltid.

Kanskje kjem det av lite søvn, graviditet eller at eg rett og slett har stått midt oppi alt og ikkje løfta blikket;
men i dag innsåg eg ein ting: det siste halve året har det jo vore ei fantastisk utvikling for jenta vår.

1) Ho har bryja å le, stadig meir og det har utvikla seg til å bli sosialt. Der det før var store smil, ingen lyd og nesten latter - der gapskrattar ho no. Verdas finaste lått, sjølvsagt!

Ei anna tid (2011), ein annan stad...

2) Synet er betydeleg betre. Eg har merka det dei siste vekene, det er blitt meir tydeleg for meg. Ho har aldri vore noko interessert i ansikt før, har ikkje sett dei. På sundag kom eg heim etter å ha vore vekke frå ho i fire dagar, ho ser på ansiktet mitt og ler. Eg laga ikkje ein einaste lyd likevel kjenner ho att mor si og gler seg!

Det er ei fantastisk kjensle! Eg vil berre rope på verandaen: "Hoho, jenta mi kan sjå meg!"

Etter fleire år med intens trening kjem desse tinga på plass, ting som er sjølvsagt for alle andre enn oss. Då me starta FHC såg vesla vår berre svart / kvitt kontrastar, ho var ikkje synsaktiv desto meir interessert i lydar. Norsk helsevesen kunne tilby briller men det er jo ikkje det som er problemet, fysisk sett er augene hennar gode. Det er koplingane i hjerna som er utfordringa. Og no skjer det altså noko. Me set så stor pris på å få oppleve dette. Det gjer alle timane med intensiv stimulering vel verdt det!

Eg feira dagen med å lese ei historie om "Henrik And" for jenta mi og til mi store glede fulgte ho interessert med både på bileta og historia. Me er på veg!

Vi skal ikkje sove bort sumarnatta

Vi skal ikkje sova bort sumarnatta,
ho er for ljos til det.
Då skal vi vandra isaman ute,
|: under dei lauvtunge tre. :|

Då skal vi vandra isaman ute,
der blomar igraset står.
Vi skal ikkje sova bort sumarnatta,
|: som kruser med dogg vårt hår. :|

Vi skal ikkje sova frå høysåteangen
og grashoppespelet i eng,
men vandra i lag underbleikblå himlen
|: til fuglane lyfter veng. :|

Og kjenna at vi er i slekt med jorda,
med vinden og kvite sky,
og vita at vi skal vera isaman
|: like til morgongry. :|

Geirr Tveitt  og  Aslaug Låstad Lygre

Dess meir den vesle hønsa vår er vaken, dess mindre bloggar eg. Håpar det snart rettar seg! 

Kjærleik mellom syskjenbarn

 17.mai 2013. 

Ein liten røvar kjenner på kusina sitt hår.

Båe to synest det var morosame spilloppar!

Det er så kjekt for vesla vår at det er andre born i familien. Dei kjem nok til å ha god glede av kvarandre framover også. 

Bryllaupsfesten

På ein terasse med utsikt mot Peterskatedralen
hadde me bryllaupsfesten vår.

5 rettar, 20 personar
Roleg og fint! 

Kakebordet tok litt av,
dette var før kakene kom på bordet.

Verdas finaste cupcakes.

Klare til feiring!

I dag kjem mamma og pappa på besøk. Me gler oss veldig til å ha dei her nokre dagar, fint å kunne feire 17.mai i lag.Vesleprinsessa gler seg veldig til bestemor og besten kjem, då blir det mykje merksemd på ho og det kan ho like.  Litt som på biletet under, alle har augo retta mot ho.

Dagen før bryllaupet, snart middag med heile gjengen. Ferietid!

Som alltid har me ca. 1000 prosjekt på gang når dei kjem. Lista her er sikkert endå lenger enn den dei har heime, så det er ikkje noko slaraffenliv å besøke oss. 

Litt jobbing har me planar om, men det skal bli masse tid til kos også.