Den gong eg trudde du var gut...

I dag er det eit år sidan eg gjekk ut i svangerskapspermisjon, den dagen kjende eg meg som verdas heldigaste menneske. Dagane gjekk. Eg fylde dei med lesing i solskinet på balkongen, og brukte mykje tid på å lure på kven vesle Kolo, som babyen heitte på det tidspunktet, var. Den gongen trudde eg at veslejenta mi var ein gut. Me spurde aldri på ultralyd kva kjønn det vesle mennesket i magen var, det skulle vere ei overrasking. Eg klarte nesten ikkje vente for å finne det ut.

I etterkant er det fint, samstundes litt trist å tenkje på korleis eg sat på balkongen og kjende sparka og bevegelsane til eit lite menneske, teiknet på kor frisk og vital ho var. Eg trudde at barnet hadde heile verda for sine føter. Året som har gått har inneholdt så mykje meir og mykje anna enn det eg hadde drøymd om. Trass alt, det er èin ting som er slik eg venta det. Den sterke kjærleiken knytta til det vesle mennesket.