Takk og lov for håp og draumar!

 

    

Turen til Statane og FHC har vore ei fantastisk positiv opplevelse og har gjeve oss skikkeleg boost. Trass nokre startproblemar med Gps i leigebilen då me skulle leggje ut på Highwayen til Philadelphia, kom me fram og dagane på senteret slik me har venta på.

Det er sjeldan me vert møtt med ein slik varme og forståelse som dei ansatte på senteret har gjeve oss. Eg har aldri opplevd at nokon legar her heime har forstått korleis det kjennes å vere i vår situasjon, mange har sagt at me kan få eit nytt barn som sikkert vert frisk. Dei forstår ikkje kvifor me vil kjempe for dette barnet, kvifor me vil trene intensivt og slite oss ut, det er det som karakteriserer intensiv trening for dei. FHC seier akkurat det me kjenner sjølve; det er mykje meir slitsomt å sitje hjelpelaust i baksetet og ikkje ha kontroll, enn å setje seg i førarsetet og bestemme vegen sjølv. 

No er me attende og gler oss vilt til å kome i rute, og prøve å få til programmet mest og best mogleg. Me har nokre store utfordringar knytta til problemar med mage og søvn, men desse har FHC prøvd å hjelpe oss med. Dårlege dagar skal me trene på minimums nivå, og me satsar på at det vert færre av dei dårlege dagane framover.