Brokkolilukt

I karmen på kjøkkenglaset står det friske urter, oregano, basilikum og mynte. Det er fantastisk godt å ha friske urter i maten og dei pyntar fint opp. Kontrasten frå den gode myntelukta vert stor når me på ny har utforska verda av dårlege duftar. I nokre månedar lot me det ligge ein brokkoli og kose seg i karmen, den var riktignok innepakka i ein tett boks. Det fungerte faktisk ikkje så godt, den rotna jo ikkje, slik vår plan var. Me fekk ikkje brukt den i luktetreninga og Tupperwareboksen er merka for livet, sjølv etter 5 vask i oppvaskmaskina luktar den rart.

Altså kan det ikkje anbefalast å leggje brokkoli i tette boksar, eg foreslår heller at de lar den liggje fritt i karmen og la prosessen gå sin gang. Luktar det stygt, syns eg de skal ta det som me gjer her i huset, luktetrening for å stimulere hjernen. Det kan vel alle ha godt av ?!

God helg

Små ting

Det ujamne innleggsfrekvensen på bloggen er kanskje litt forvirrande for dere som prøver å følgje meg jamnt. Ei veke fem innlegg, andre veker ingen. Saka er at eg bruker bloggen min når det kjennes rett ut. Når eg kjenner at eg må skrive frå meg litt lukke eller ulukke. Meininga var at eg skulle prøve å snu dårlege dagar ved å kjenne på dei små og lukkelege stundene. Sjølv om alt til tider rasar rundt meg, har eg klart å halde fast ved at eg må tenkje ut noko fint å skrive. Det gjer godt.

No sit eg på kontoret og ser ut på ein flott sommarkveld. Eg har stått på kjøkkenet og kokkelert til veslefrøkna i mange timar. No har me både fiskekraft og laksemiddagar for ei stund framover. I dag er det lukke med tystnad.

Ruskande gal klokke

Sundag igjen, og eg har ikkje prioritert blogging spesielt høgt på lista mi denne veka heller. Her går det for seg, me er opptekne med å ta eit skritt framover og tre attende. Det er litt sjukdom på gang igjen, kursing på jobb og nye spennande arbeidsoppgåver som eg snart tek fatt på.

Nokon har byrja vakne midt på natta og drive med skråling for at dei andre i huset også skal stå opp. Me har hatt noko lunde kontroll på det, og det har skifta litt frå tid til anna om ho sovnar att. Det merkelege er at ho er tidsinnstilt. Det speler visst ikkje noka rolle om ho sovnar klokka åtte, (det skjer nesten aldri) eller om ho sovnar klokka ti (det skjer nesten alltid). Ho vaknar likevel klokka fire på natta. "Juba juba, folkens!", seie ho liksom. Det trur eg i allefall.

Eg tenkjer med meg sjølv at det er noko riv ruskande gale med den indre klokka hennar. Den går for fort, og er feilinnstilt, i allefall når det gjeld søvn. Rykta seier at ho har nokon å slektast på ?!

Stinkeost

Dei siste månadane har me hatt for oss eit spennande prosjekt her i heimen, me har dyrka fram ein heilt ny ost. Me har tatt ein Coeur de Lion (eller "Stinkeost", som tanteborna mine kallar den..) og latt det gå ca 4 månadar over siste forbruksdato. Stinkeosten har fortent namnet sitt, og hadde allereie før den var utgått ein kraftig nok lukt til at mor mi vaska kjøleskapet i jakta på det som var øydelagt. Dei siste dagane har osten solbada seg også, det må ein kunne kalle siste finpuss av verket.  

Eit ledd i Family Hope er stimulering av luktesansen til vesle snella. Me pakkar ut prosjekt- osten frå ein boks og så av ein pose, deretter ein ny pose. Det renn litt damp frå posen. Så til saken: Far held osten innåt nasa hennar, mens han sjølv held pusten. Mor kjenner lukta heilt i frå balkongen og inn på kjøkkenet, umiddelbart opnar ho vindauga og startar utlufting.

Kva gjer snella?
Ho gliser... Ahhh, seier ho.
Av og til, er ho verkeleg den raraste eg veit om!

Nær himmelen

Den gong eg var ei lita kvikk jente, var ingenting nærare himmelen enn når mamma strauk meg over ansiktet då eg skulle sove. I kveld har eg prøvd same metoden med mi velsejente, og jammen meg, ho såg ut til å vere nær himmelen ho også. Så rolege små born ser ut når dei søv.
Nydeleg.

Laurdag ...

hadde me denne utsikta då me var ute på rakkedeis...

Oslo er ein flott by, ikkje sant?

8 år med lukke

Lykke

Hva lykke er?

Gå på gressgrodd setervei

i tynne, tynne sommerklær,

klø sine ferske myggstikk

med doven ettertenksomhet

og være ung og meget rik

på uopplevet kjærlighet.

Å få et florlett spindelvev over munn og kinn

og tenke litt på vær og vind.

Kan hende vente på et brev.

Be prestekravene om råd,

og kanskje ja - og kanskje nei -

han elsker - elsker ikke meg.

Men ennå ikke kjenne deg.

-Inger Hagerup -

Vennar

Ein dag i sist veke dukka det plutseleg opp ei gåve til meg i posten. Avsendaren var Geitrams, men eg plar vanlegvis berre kalle ho for Makalaus. Ho lev nemleg opp til namnet. I all løyndom og i smug har ho sete heime og laga det flottaste scrap-book albumet som tenkjast kan, til den vesle familien min. Det er så rørande å vite kor mykje tid og arbeid ho har lagt ned i det, og godt å vite kor mange gode tankar som vart send i lag med albumet.

Etter at den velse prinsessa kom i hus, har me fått mykje omsorg og omtanke frå dei rundt oss. Familien som me har kontakt med heile tida, men òg vennar. Vennar som viser sin omsorg for oss på ulike, flotte måtar. Nokon som stiller som barnevakt, nokon som passar på at me kjem oss ut litt kvar for oss, nokon som har med noko til jenta vår når dei kjem på besøk, nokon som sender blomar plutseleg, nokon som sender fine sms'ar  og gode ord, nokon som stiller for samtalar

- og me kjenner at desse spesielle menneska tek ein del av byrda for oss.

Tusen takk alle, de betyr meir enn de anar !

She's a saint

Italia - Sveits på tre døgn er overstått, og me er framleis litt døgnville etter den hektiske helga. Sjukdom og søvnlause ramma oss i det me skulle reise, så det var "løpande" vurdering heilt fram til innsjekk på Gardermoen. Me tok ei sjefsavgjerdsle, og hadde vondt i foreldrehjarta  resten av turen.

Behandling på klinikken, fire osteopatar og sju hender

Trass feber, oppkast og gråt - alt var verd det då me sundagsføremiddag var på klinikken og vesla fekk ein god time behandling. Foreldre er vel alltid svake for smiger, men det kjendes spesielt når den amerikanske superhelten / osteopaten konkluderte: "She's a little saint, isn't she?! "

Han har heilt rett, ho er nemleg akkurat det.
Vår vesle helgen.

Sveits II

Me står på farten til å reise utanlands igjen, me skal nok ein tur til Sveits. Denne gongen skal me overnatte i Milano fyrst, mannen i huset set sin lit til meg når det gjeld språket. Eg for min del har friskt i minnet den gongen eg kjøpte hummar til 80 kr, eg trudde me gjorde eit kupp. Då rekninga kom på bordet, forstod eg at eg hadde bomma med ein null. Akk ja, ein må jo berre betale når ein sit på ein restaurant som er fylt til randen av suspekte mafiosos midt i Palermo. Denne gongen har eg ikkje tenkt å leggje ut på liknande italienske røvareventyr, det er eg på langt nær god nok til. Men eg gler meg over moglege pinlege samtalar, på stammande italiensk.

Planen er å reise til ein fjellandsby i Sveits på laurdag, Frøken Dings skal ha osteopatibehandling på ein barneklinikk og me er spent på kva det vil bringe denne gongen. Me ventar mannen med det klingande namnet, Mr.Jealous, vil gjere underverk med vårt vesle gull.

Stabbursmuseglimt

Til glede for besteforeldre og øvrige flotte lesarar, som 
har gjeve så god respons på det forrige innlegget;

Eit lite glimt av Stabbursmusa frå

 Hakkebakkeskogen

Stabbursmusa

Vesle dokka har teateroppsetning i barnehagen i dag,

ho speler stabbursmusa i hakkebakkeskogen.

Mamma er stolt!

Husking Reiing Dissing

Uansett kva det vert kalla -

 husking, reiing eller dissing -

er det heilt topp.

I dag har me hatt ei lita og lukkeleg stund ute, 

og vesla smilte allereie på veg ned trappene.

På med utedress og lue, ho visste kva det betydde.

Støttemedlemmar

Det er imponerande at så mange har ynskja å støtte Hjernebarna. Til no har bloggen verva 14 stykker, i allefall som eg veit om. Og fadder G, har vore super, ho har påtatt seg ansvar og verva fleire. Eg er glad !

Oppfordra fleire til å hive seg på, dersom dei ikkje allereie har gjort det.

 juba juba


Oppdatering: 4 nye medlemmar, desse overtalte eg på jobben min.

Takk til Plingelin og veslebroren til G også :0)

Brot på informasjonsplikt

 

I det siste har eg ikkje overholdt informasjonsplikta mi på bloggen.

Det har vore mykje gule tekanner, og lite kvardagsoppdatering om kva som skjer hjå oss.

Det skjer ein heil masse, både store og små ting. 

Av og til er det litt vanskeleg å sjå det når ein står midt i det sjølv. 

Eg gjev ei rask oppdatering frå nokre viktige hendingar dei siste vekene:

Eg la mobilen min i vaskebøtta, den drukna umiddelbart og det kan ikkje anbefalast dersom ein ikkje har intensjonar om å ta livet av den. Etter nokre veker med vurdering fram og tilbake, kjøpte eg meg ny. No har eg ei liste med omlag ti namn lagra, så dersom du syns eg skulle ha sendt deg sms, men ikkje har høyrt i frå meg på lenge: Eg har nok mista nummeret ditt!

Som de ser ovanfor er vesla vår stort sett glad og nøgd. Veslegull har fått langt hår, og har strekt seg veldig i det siste. Eg har tydelegvis ikkje tatt dette heilt inn. Då eg var på handlerunde for å kjøpe nye klede til ho sist veke, var eg veldig klar på at ho er lita, så eg kan ikkje kjøpe så stor størrelse. Eg meinte alle kleda såg store ut. Då eg kom heim og prøvde dei på derimot... No må eg avgarde å byte i eit større nummer.

Kan det vere at ho er inspirert av tomatplantene som står i karmen på vindauget og veks raskt?

Dersom det er tilfelle må eg finne nokre plantar som veks utover også, kanskje det vil påvirke vekta hennar.