Musikk til glede

.. ein tysdags føremiddag. Ida's sommervise slo godt an hjå denne frøkna då ho vakna i dag. Det var etter lur nummer 2. Når ein er vaken heile nettene treng ein nemleg fleire lurar på dagtid. No vonar eg dette vert ei natt med mykje søte draumar og lange lange søvnintervall. Det vil vere det beste både for frøken og slitne foreldre.

Døttrene mine

                                                                                     
                                                                                                 Hhv. Den eldste og den yngste

Eg kasta inn handkledet.

Eg er ikkje 30 enno, men i Usa vart eg fleire gongar spurd om eg var mora til assistenten vår (!), som er sju år yngre enn meg. Like godt å adoptere ho med ein gong.

Takk og lov for håp og draumar!

 

    

Turen til Statane og FHC har vore ei fantastisk positiv opplevelse og har gjeve oss skikkeleg boost. Trass nokre startproblemar med Gps i leigebilen då me skulle leggje ut på Highwayen til Philadelphia, kom me fram og dagane på senteret slik me har venta på.

Det er sjeldan me vert møtt med ein slik varme og forståelse som dei ansatte på senteret har gjeve oss. Eg har aldri opplevd at nokon legar her heime har forstått korleis det kjennes å vere i vår situasjon, mange har sagt at me kan få eit nytt barn som sikkert vert frisk. Dei forstår ikkje kvifor me vil kjempe for dette barnet, kvifor me vil trene intensivt og slite oss ut, det er det som karakteriserer intensiv trening for dei. FHC seier akkurat det me kjenner sjølve; det er mykje meir slitsomt å sitje hjelpelaust i baksetet og ikkje ha kontroll, enn å setje seg i førarsetet og bestemme vegen sjølv. 

No er me attende og gler oss vilt til å kome i rute, og prøve å få til programmet mest og best mogleg. Me har nokre store utfordringar knytta til problemar med mage og søvn, men desse har FHC prøvd å hjelpe oss med. Dårlege dagar skal me trene på minimums nivå, og me satsar på at det vert færre av dei dårlege dagane framover.

Frihetsgudinna i lomo og 60-tals stil

Jet lag

Me er heime, me er framleis trøytte og forvirra.
Og - me kjem sterkare attende i bloggverda om litt.

vh
Familien reisande Mac

One day you'll dance for me, New York city ...

 

Resultatet av fotosafari i gaarkveld. Me oevde oss paa lukketid, det vart betre og betre bileter...

Coolest kid in town

Ein liten,rask oppdatering i fraa dei forente statar.

Flyturen gjekk fint, sjolv om me ikkje fekk bassinett som me hadde bestilt. Utan seng var det frykteleg vanskeleg aa sove,  etter eit kvarter over fanget hjaa mor og far hadde veslemor bestemt seg for at det var nok vekkasta tid. Spennande aa reise til USA, og me kom fram etter uttallige passkontrollar, skjemautfylling, forsikring om at bagasjen vaar var bombefri, samt forklaring om at den eldste elektronikken me hadde med var ei ti aar gamal barbermaskin. Vesla satt i den nye baereselen paa ryggen min naar me gjekk paa flyplassane, til stor begeistring hjaa samtlege ansatte saa var ho faktisk ikkje ein ryggsekk \ handbagasje slik dei trudde. Dei oppdaga det fyrst daa dei saag to smaa musehalar stikke ut, dei ante ingenting daa dei saag armane og foetene som hang ned. (Det plar alle sekkar vanlegvis vere utstyrt med).

Ekstra morsomt i passkontrollen paa Newark, daa eine tollaren trudde Herr Flint var daarleg i magen sidan han remja saann, mens det i roeynda berre var eit lite gull som var overtroeytt og MEGET sliten.

                                                                                       Coolest kid in town

               Alle dei kule kidsa i NY maa ha solbriller paa, det er jo rundt 30 grader og sol :0)
Me har brukt dagen paa aa gaa oppover og nedover Manhattan, har kosa oss og er superslitne no.

Manhattan skyline

Takkar for lukkestoev, det kan me trenge!

Familien Flint has left the building

i alle fall straks..

I morgon på denne tida er me i USA.  9 timar på fly med ei lita, viljesterk snella kan verte ei stor utfordring. Vonar det går betre enn eg fryktar.

Send oss lukkestøv og gode ynskjer!

Jeg er en astronaut

For litt sidan vann eg ein superfin Dab-radio med docking til Ipod. No høyrer me Nrk Super heile tida, og der går det tidt og ofte songar eg aldri har høyrt før. Det er full førebuing til Melodi grand prix junior, og eg trur den rocka songen  "Abbor, livretten min så god som no`n" vinner heile rukla i år. Utanom Melodi grand prix, er vesle snella spesielt glad i songen "Jeg er en astronaut", og Lars Vaular "Jeg må ha solbriller på". (At ho liker akkurat den songen forstår eg ikkje, for solbriller er ho vanlegvis heilt uinteressert i. Sjølv om ho har verdas kulaste Baby Banz)


Nrk Super er faktisk ein veldig bra kanal, for dere som har ungar der ute så kan det verkeleg anbefalast. I tillegg til bra musikkutvalg kan Super også by på fine høyrespel. For tida ventar me i spenning på å høyre meir om kva som skjer med dei tøyste sauane som er flytta inn på herregården til Herr Balder. Dei skal i grunn klippe plenen, men er meir interessert i kald Champagne og flatskjerm fargetv. Brekinga til sauane er grunn god nok til å følgje med vidare, synes me.

Fin dag til alle! Her er me sjølvsagt i pakkeparadis og reisemodus..

Nye hus

Vesle trultemor har fått seg nye hus. Eg var i mitt ess

der eg sat og limte dei på veggen tidlegare i dag. 

Ein riktig flott liten landsby har landa i leikeparadiset!

I dag har eg vore så utruleg stolt av snella -

ho var superflink og kom seg raskt ned inclined floor.
Ho var tydeleg stolt sjølv også,

og det var kjekt å sjå.

Sjølvsagt dansa me litt rundt som belønning, det slår

aldri feil :0)

Ein intensiv dag

I dag har me endeleg nådd dei oppsatte måla for programmet denne veka. Kvar veke aukar me den intensive stimuleringa, og eg skal innrømme at eg har kjent meg litt famlande i starten. Det vert mykje utprøving sidan me er i startfasen, ein skal finne gode rutinar og smarte løysingar for at alt skal gå lettast mogleg. Litt startvanskar og ei øyrebetent jente har gjort at starten har vore meir forsiktig enn planlagt. Det ser ut til at alt løyser seg når me berre har fått tid nok til å lære programmet og få det inn i henda, og dei gode løysingane dukkar opp etterkvart.  

1 stk. inclined floor

Her er ein liten smakebit av vårt dagsprogram denne veka:

13 masker
11 balanseøvingar
7 Inclined floor
2 skall x 40 min
2 bad x 20 min

10 luktar

10 lokalisere lyd
3 høge lydar
8 lokalisere lys
8 andre lysstimuli
7 sensory

Det vert spennande å sjå kor effektive me vert etterkvart som me legg på øvingane, me skal blant anna auke til  25 balanseøvingar. Reknar også med at me får ein del auke og nye øvingar når me får snakka med FHC når me reiser over.

Men altså - hurra for oss i dag! Me har vore flinke, og tenkjer forsetje i det sporet. Me er superglade for å vere i gang, og det kjennes så godt å ta grep om våre eigne liv. Hoho...

Håpet

Håpet skal ein ikkje kimse av. 

Vårt håp heiter Family Hope, ikkje heilt ukjend for dykk som følgjer oss fast. Me er i gang med den intensive treninga, den starta i byrjinga av august. Ein heil del har ordna seg godt for oss den siste månaden. I tillegg til at me har fått ein superflink assistent i hus, har me fått timeavtale i Philadelphia. For tida er det høg førebuingsfaktor til USAturen, det vert ei spennande og krevjande veke i byrjinga av september. Me gler oss til å få eit meir skreddersydd opplegg til vesla.

Å søte nattesvevn

Skulle ynskje dette var eit syn me fekk sjå oftare nattestid.

Trultemor og apen Ida i skjønn omfavnelse.

Har vore litt lite søvn på heile familien den siste tida

og me er slitne

Bzzzzz.....

Bilete lånt frå http://www.samfunn.info

Det er registrert at det er høgre kvepseaktivitet hjå oss på seinsommaren, enn det har vore tidlegare. I dag fekk me kjenne det på kroppen.

Eg syns min gode sambuar var litt vel høglytt og dramatisk i dagtidleg, då han hadde plukka opp ein kveps for å kaste i bosset. Tommelen var hoven og stor, og han var kvalm og hadde ei pulserande hand, sa han klynkande. "Får du så vondt av kvepsestikk du", sa eg og tenkte at det ikkje kunne vere SÅ ille heller.

Angra eg då eg sjølv stod og plukka ut ein veps frå fotsolen min nokre timar seinare?

Møte i blomstereng

Eit av dei finaste menneska i livet mitt er ikkje her lenger. Eg likar å tru at ho er reist for å møte maken sin, og at dei sit på ein benk i ei blomstereng og er lukkelege over endeleg å treffast igjen. Det fine er at eg tenkjer at dei vakar over oss og vil sjå til at det går oss vel.

Vonar me ein dag skal sjåast igjen, den trillande låtten vil nok leie oss riktig veg.